środa, 30 marca 2016

Coś o książkach, czyli kolejna środa i nie tylko

Jak ten czas leci. Chciałam napisać bardziej dosadnie, ale czytają mnie różne osoby i nie będę się narażać. Po co zresztą.


Dzisiaj czarno- czerwono na drutach i książka pani od "Szczygła".

Robótki to zeszłotygodniowy Florrick od Justyny Lorkowskiej. Jestem na etapie plis przy rozpięciu i oczywiście ulubione przez większość z nas rękawy. Bardzo dobrze mi się dzierga. Po raz pierwszy nie mam ochoty kończyć i nie wiem czy to zasługa wzoru , czy włóczki. Może obu tych elementów? Ważne, że jest miło i przyjemnie.

Czarne dziergadło to czapka z tego posta. Trochę ją poprawiam, bo nie była z niej do końca zadowolona. To znaczy, koncepcja pozostała, zmieniam trochę fason, bardziej czapkę rozszerzam na górze. Trochę. Za bardzo była obcisła.

Książka to "Historia tajemna" Donny Tartt. Poprzednia książka bardzo mi się podobała, choć zakończenie trochę mnie rozczarowało. I teraz też muszę napisać, że Pani Tartt potrafi pisać. Richard jest studentem dość ekskluzywnego colleg'u. Dostał się na zajęcia greki, na które uczęszcza zaledwie kilka wyselekcjonowanych osób. Koledzy z jego grupy fascynują go. Są bardzo inteligentni, charyzmatyczni. Wiele czasu spędzają na nauce jak i na kosztowaniu życia. Szaleństwa młodości kończą się tragedią, dochodzi do morderstwa. I dalej nie wiem, bo jestem w trakcie czytania. Bardzo wciąga ta historia.

W tym tygodniu wysłuchałam jeszcze dwa audiobooki i przeczytałam jedną książkę:
1. "Kapuściński non fiction" Artura Domosławskiego. Kapuściński, wybitny dziennikarz, reporter. Jego życie było tak ciekawe, że mógłby obdzielić wiele biografii. Domosławski próbuje i moim zdaniem to mu się udaje, pośród tej wielkości, sławy, znaleźć człowieka z jego wadami, słabościami. I w tym tkwi siła tej książki, a myślę, że przede wszystkim samego Kapuścińskiego. Bardzo dobra książka.
2. "Przewieszenie" Remigiusza Mroza. Kontynuacja przygód Wiktora Frosta. I jak dla mnie zdecydowanie lepsza. Trochę w niej mniej nieprawdopodobnych sytuacji, akcja jest bardzo wartka. I po raz kolejny zakończenie nieprzewidywalne. A jeśli dodam, że czyta Krzysztof Gosztyła, to noc dodać, nic ująć, tylko czytać.
3"Północ i Południe" Elizabeth Gaskell. Bardzo sympatyczne czytadło, ale porównania do Jane Austin są raczej trochę na wyrost. Nie mniej warto przeczytać.


Dwa miesiące temu jadąc na ferie, usiałam wziąć do samochodu robótkę bezmyślną. Żebym mogła sobie pooglądać widoki i poczytać książkę. Wybrałam Banana Leaf Shawl Yuki Uedy. Bardzo prosty, ale o dziwo nie męczący i nie zanudzający. Robótkę miałam cały czas  w samochodzie, więc dziergałam podczas belgijsko-holendersko-niemieckiego zwiedzania. Bardzo byłam zdziwiona, że tak szybko udało mi się go wydziergać. Parę dni i już. Chcąc uszczuplić swoje włóczkowe zapasy wybrałam Jilly Lace  Dream in Color w kolorze hearbal. Uszczupliłam tylko o jeden motek, zostały jeszcze dwa. Zawsze coś. A dziergałam na drutach 3,5.












Jak widać po zdjęciach sukienki, to była jedna sesja zdjęciowa. Jeszcze będzie jedna chusta w takim samym zestawie ciuchowym. No cóż, dorwałam fotografa i dobrą pogodę.
Pozdrawiam, niestety, trochę deszczowo.

wtorek, 29 marca 2016

Trochę świąt, czapki, sukienki i Barnaby

        Poniedziałek, świąteczny wieczór.
Święta już za nami. Po raz pierwszy od kilku lat zostaliśmy zaproszeni do szwagra mojej siostry. Podzieliliśmy się pracą i nie urobiłam się, nie zmęczyłam przed ani w trakcie świąt. Było tak jak lubię, dużo ludzi, głośno, wesoło, dobre jedzenie i długie spacery. Starałam się jeść mało. Nie zmieniło to faktu, niestety, że wróciłam obżarta! No, ale cóż, takie są święta i po to są.
     
        Przed świętami byłam czujna i uszyłam sobie sukienkę luźną, a nawet bardzo luźną. Przez kolejne tygodnie, miesiące czytając bloga Bradhelt, nabierałam ochoty, aby wrócić do szycia. Wrócić, bo kiedyś bawiłam się w uzupełnianie sobie garderoby. Nie była taką mistrzynią, jak wspomniana Bradhelt, ale dawałam sobie radę. Znowu zaczęłam kupować  Burdę. Nie było mi po drodze ze sklepami z materiałami. Pokonałam tę przeszkodę i nabyłam materiał. Nie kupiłam wełny ani innego materiału z wysokiej półki, bo nie wiedziałam, jak mi pójdzie szycie po przerwie. Postawiłam na kolor. Szary.
Stres był, ale całkiem fajnie wyszło. Fason taki jak lubię, luźny, powiewający.







Prawda, że mogłam dużo zjeść?

            Drugi dzień świąt, to dla nas dzień lenistwa. Nigdzie nie chodzimy, nikogo nie przyjmujemy. Czytamy, leżymy na kanapie, pijamy herbatę, kawę, znowu herbatę, spacerujemy. 
           No właśnie wybraliśmy się na długi spacer, podczas którego zrobiłam zdjęcia nowej mężowej czapce. W poprzednim poście pisałam, że szanowny mąż zgubił czapeczkę z jedwabiem (to prosty chłopak, więc nie będzie chodził w jedwabiach). Przekopałam zapasy, wyciągnęłam resztki jasnoszarej Leizu DK i wydziergałam w drodze do Łodzi Mazurka Moniki Sirny. 






Mąż ma zakaz gubienia czapki. Obiecał, że będzie pilnował. 

      Dzień był piękny, bardzo ciepły, ale nad morzem było rześko i całe szczęście, że mieliśmy czapki i szaliki. przydały się.

      Barnaba był bardzo szczęśliwy, zaliczył częściową kąpiel w morzu. Jest już starym psem. I niestety to widać. Długi spacer go męczy, fale go przewracają, schody na piętro w domu są przeszkodą nie do pokonania. Ale duszę ma ciągle młodą i cały czas wydaje mu się, że ma dwa lata. No może trzy. Jak coś mu się uda zrobić, to jest mocno zdziwiony.  Spacer jest wrażeniem, że mamy całkiem młodego psa. Każda trawka jest jego, każdy napotkany pies to kumpel, a każdy człowiek, to maszyna do głaskania.





Tu chcieliśmy wyjść z plaży. Barnaba nie chciał. Usiadł u podnóża schodów i nie było siły, aby go ruszyć. Ludzie się śmiali, bo my staliśmy u góry i próbowaliśmy przekonać naszego psa, że już wystarczy tego wysiłku fizycznego, że jak tak dalej będzie szalał, to nie wróci do domu o własnych siłach. Pokonał nas. Prawie, bo wyszliśmy z plaży innym wyjściem, dwieście metrów dalej.
Prawda też jest taka, że on nie daje rady wejść po tych schodach na górę i Zbyszek wnosi te 32 kilo na rękach.
Starzeje się nasza psina.
Ale ciągle sprawia nam wiele radości.


Pozdrawiam Was ciągle jeszcze świątecznie :)

czwartek, 24 marca 2016

Czytam, dziergam i nie piszę postów

Środa. Bardzo lubię środy. Zaglądam wówczas do Maknety i podglądam co robicie, a zwłaszcza co czytacie. To takie inspirujące. Ja, po pierwszych całkiem niezłych czytelniczo tygodniach, zwolniłam z czytaniem. Czytam sobie powoli, delektując się, nie spiesząc. Aż czasami za wolno.
Od ostatniego książkowego wpisu minęły dwa miesiące i teraz przedstawię Wam to co przeczytałam:

1. Richard Flanagan "Ścieżki północy". Już od długiego czasu, żadna książka nie zrobiła na mnie tak wielkiego wrażenia jak "Ścieżki północy". I niby j est to kolejna książka, która rozlicza z przeszłością, z potwornościami wojny, z przeżyciami w japońskim obozie jenieckim. i niby jest to kolejna książka opowiadająca o miłości, przyjaźni, samotności. I wydaje się, że wszystko już było. A jednak. Flanagan napisał wielką powieść. Nie stworzył czarno białego obrazu, gdzie wszystko jest proste, gdzie łatwo jest oceniać i przypinać łatkę. Napisał książkę mądrą, pełną emocji ale nieoceniającą.

2. Jessie Burton "Miniaturzystka". Druga połowa XVII-go wieku, Amsterdam. Młodziutka Petronella Ortman przybywa do domu bogatego kupca, którego poślubiła jakiś czas wcześniej. Jest pełna oczekiwań i młodzieńczych marzeń. Zderzają się one z rzeczywistością, z nieprzystępną siostrą męża, z chłodem i odtrąceniem. Mąż Nelli, chcąc zadośćuczynić  niedogodnościom,które spotkały jego młodą żonę, kupuje jej miniaturę ich własnego domu. I to staje się przyczyną wielu zaskakujących i niezbyt miłych sytuacji. Baaardzo dobrze się czyta tę książkę, napisaną  z dużą pasją i emocjami.

3. Finn Anlaes "Kolos". Brage Bragesson swoim życiorysem mógłby obdzielić kilka osób. Będąc dzieckiem traci w krótkim odstępie czasu oboje rodziców. Zapada na chorobę Heinego- Mediny. Z ogromną siłą woli i przeogromną pracą wraca do pełnej sprawności. Dzięki swej pracowitości zostaje czołowym biegaczem narciarskim w Norwegii. Zostaje okrzyknięty wielkim talentem i nadzieją sportową. Poznaje dziewczynę Siv, którą bardzo kocha. Jednak nie jest typem człowieka, który ożeni się i osiądzie w ukochanych górach. Zaciąga się na statek. Podczas pobytu w Amsterdamie( znowu to miasto, coś mnie ostatnio prześladuje), wdaje się w bójkę, w wyniku której zabija człowieka. i to jest dopiero początek książki, która jest bardzo mądra, czasami przegadana, czasami mocno filozofująca, ale nie pozostawi was z niczym. To jest mocna pozycja.

4. Remigiusz Mróz "Ekspozycja". Pewnego ranka turyści odkrywają na Giewoncie makabryczny widok – na ramionach krzyża powieszono nagiego mężczyznę. Wszystko wskazuje na to, że zabójca nie zostawił żadnych śladów.
Sprawę prowadzi niecieszący się dobrą opinią komisarz Wiktor Forst. Zanim tamtego ranka stanął na Giewoncie, wydawało mu się, że widział w życiu wszystko. Tropy, jakie odkryje wraz z dziennikarką Olgą Szrebską, doprowadzą go do dawno zapomnianych tajemnic… Winy z przeszłości nie dadzą o sobie zapomnieć. Okrutne zbrodnie muszą zostać odkupione.

5.Remigiusz Mróz "Zaginięcie". Trzyletnia dziewczynka znika bez śladu z domku letniskowego bogatych rodziców. Alarm przez całą noc był włączony, a okna i drzwi zamknięte. Śledczy nie odnajdują żadnych poszlak świadczących o porwaniu i podejrzewają, że dziecko nie żyje.
Doświadczona prawniczka, Joanna Chyłka, i jej początkujący podopieczny, Kordian Oryński, podejmują się obrony małżeństwa, któremu prokuratura stawia zarzut zabójstwa. 

6.Hubert Klimko-Dobrzaniecki "Preparator". Preparator, to człowiek przygotowujący zwłoki do pochówku. przez innych nazywany zimnym doktorem, obmacywaczem ciał. Główny bohater nie jest szanowany przez ogól, niekochany przez matkę i siostrę, niezauważany przez ojca. Idzie przez życie bez oparcia wśród znajomych przyjaciół, rodziny. Żyje z dnia na dzień, nie spełniając pragnień, marzeń. Doprowadza to do tragicznego zdarzenia. 
Jest to książka oparta na faktach, spisana podstawie dokumentów sądowych, artykułach prasowych. 

7.Gijs Van Hersbergen "Gaudi. Geniusz z Barcelony". Chodząc po Barcelonie nie sposób nie zachwycić się Gaudim. Niesamowite budowle, pełne barw, kształtów, krzywizn. I to wszystko stworzył człowiek, architekt tworzący na przełomie XIX i XX wieku. I kiedy się czyta, że był człowiekiem o bardzo konserwatywnych poglądach, bardzo wierzącym, wręcz popadającym w szaleństwo na punkcie wiary, trudno w to uwierzyć. Patrząc na żyjące, wręcz ruszające się dzieła  zazdroszczę Gaudiemu tak szalonej  wyobraźni. Książka więcej mówi o jego dziełach, niż o nim jako o człowieku. Musiałam wspomagać się wspomnieniami, książkami o nim, a także internecie, aby wiedzieć o czym, o jakim detalu akurat autor wspomina.

8. Swietłana Alieksijewicz "Cynkowi chłopcy". Wojna w Afganistanie prowadzona przez Rosjan. Autorka wysłuchała żołnierzy biorących w niej udział, matek, które straciły swoich synów, żon, które zostały same. Spisała ich słowa. Obraz wojny, który powstał jest przerażający. Wojny, która miała przynieść Afgańczykom zmianę ich życia, religii, kultury. Zmianę, której nie chcieli.
Aleksijewicz pokazała wojnę, jej potworność, okrucieństwo, bezsens.
Bardzo dobra, mocna w swoim wyrazie i ciężka w odbiorze dla matki dorosłych, młodych synów.

No i teraz aktualna lektura:


Margaret Hale i John Thornton to niezwykła para. Ona, dobra i wrażliwa na ludzką krzywdę, pochodzi z zamożnego południa Anglii. On, przemysłowiec z północy i znajomy jej ojca, uważa, że najważniejsze są prawa ekonomii. Poznają się, gdy Margaret wraz z rodziną przenosi się z zielonego Helstone do robotniczego Milton. W zadymionym mieście młoda kobieta odkrywa świat, o jakim nie miała pojęcia: pełen biedy, chorób i nieustannego wiązania końca z końcem. Tak właśnie wygląda życie pracującej dla Thorntona rodziny Higginsów, z którą się zaprzyjaźnia. Gdy w fabryce wybucha strajk, Margaret nie ma wątpliwości, po czyjej stanąć stronie. Ale w dramatycznej sytuacji to właśnie Thornton będzie potrzebował jej pomocy. 
Trochę męczę tę książkę, zostało mi jeszcze 130 stron. Dam radę, bo chcę przeczytać, że ona go pokocha i będą żyć długo i szczęśliwie.

Sweter to Florrick Justyny Lorkowskiej. Dziergam z Fino Julie Asselin. Kolor jest koralowy, musicie mi uwierzyć, że tak jest naprawdę. Włóczka jest cudna, mięciutka, płynie po drutach. Już raz prułam, bo wybrałam za duży rozmiar. nie płaczę jednak z tego powodu, bo rewelacyjnie się dzierga. projekt napisany tak , że tylko odhaczam kolejne rzędy, a włóczka niesie same przyjazne doznania. Czego chcieć więcej?

Chciałam jeszcze pokazać czapkę, którą wydziergałam ponad miesiąc temu. To Sand Bank. Też Justyny.






Dziergałam dwiema nitkami, jedna to Garnstudio Brushed Alpaca Silk, resztka która mi pozostała po wydzierganiu Snowbirda i Lang Yarn Fantomas, na drutach 3,25 ściągacz i 4 reszta. 

W międzyczasie powstały jeszcze dwie chusty dla mnie i czapka dla Pana Męża. Zdenerwował mnie bardzo, bo zgubił czapkę z jedwabiem!!! Tragedia! Zostawił w autobusie. Ktoś się ucieszy. Wydziergałam nową z resztki Leizu Dk. To wszystko pokażę później, jak uda się zrobić parę zdjęć.

      Święta już za pasem, więc życzę Wam radosnych, ciepłych, aktywnych, spędzonych z najbliższymi świąt. Wszystkiego najlepszego:))))